Miejska Biblioteka Publiczna im. A. Cieszkowskiego w Węgrowie
w ramach IV Węgrowskiej Brzechwiady Literackiej dla dzieci
o g ł a s z a
Powiatowy Konkurs Literacki
na dokończenie opowiadania
autorstwa Marii Czernik pt.: ,,Liczydła''.
Uczestnikami konkursu mogą być uczniowie kl. IV-VI szkół podstawowych.
Każdy uczestnik musi samodzielnie napisać dalszy ciąg opowiadania załączonego do regulaminu.
Prace należy złożyć w Miejskiej Bibliotece w Węgrowie do dnia 10 maja 2009r.
Prace będą oceniane przez samą pisarkę.
Najlepsze prace będą zaprezentowane podczas finału Brzechwiada i spotkaniu autorskim z pisarką dla dzieci, organizowanej przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Węgrowie około dn. 28 maja 2009r. (o zmianach poinformujemy).
NA ZWYCIĘZCÓW CZEKAJA NAGRODY KSIĄŻKOWE !
Liczydła
Dawno, dawno temu, no może nie tak dawno jak wtedy, gdy bajki działy się za górami i za lasami, ale naprawdę dawno, kiedy Wasi rodzice byli jeszcze małymi dziećmi, wydarzyła się ta historia.
- Jeden! Dwa! Trzy!
– Łachet! Tnien! Tlate!
Z ogrodu dobiegały pokrzykiwania dwóch chłopców. To Marcin uczył Adnana liczyć po polsku, a Adnan Marcina po arabsku.
Siedzieli na huśtawce pod palmą daktylową i machali nogami.
- Cztery! Pięć! Sześć!
- Arba! Hamsa! Sitte!
Na palcach pokazywali sobie kolejne cyfry.
Marcin przyjechał z mamą i siostrą na wakacje do Iraku, gdzie pracował jego tata. Zamieszkali w brązowym domku z zielonym ogródkiem, otoczonym niewysokim murkiem.
Kiedy rodzice wygrzewali się na słońcu w ogrodzie,a dzieci próbowały zerwać owoc granatu - czerwoną kulę wiszącą na gałęzi niskiego drzewa - nad murkiem pojawiła się czarna główka. A potem jeszcze jedna. I jeszcze jedna...
Tych czarnowłosych główek było sześć. Sześć par roześmianych brązowych oczu na śniadych buźkach obserwowało nowych lokatorów brązowego domku w zielonym ogrodzie.
Za murem zielonego ogrodu mieszkała arabska rodzina. Tata Hamez i mama Saaba ze swoimi dziećmi. Dwoma chłopcami i czterema dziewczynkami. Wszystkie dzieci chodziły już do szkoły. Najmłodszy chłopiec, Adnan, był o rok młodszy od Marcina, choć tak jak Marcin chodził do pierwszej klasy. Bo w Iraku dzieci rozpoczynają naukę mając sześć lat.
A więc Marcin z Adnanem uczyli się liczyć. Jeden po polsku, drugi po arabsku.
- Siedem! Osiem! Dziewięć! Dziesięć!
- Seba! Tamania! Tysa! Aszra! - przekrzykiwali się nawzajem i patykiem rysowali na ziemi cyfry. Te arabskie, pisane przez Adnana były zupełnie niepodobne do tych, które pisał Marcin
Nagle Adnan poderwał się z huśtawki, wdrapał zwinnie na palmę po jej „schodkowanym” pniu i zerwał kiść dojrzałych daktyli. Teraz nauka szła im łatwiej. Liczyli daktyle, które zjedli.
- Żged? - pytał po arabsku Adnan Marcina, ile zjadł.
- Pięć, hamsa - odpowiadał Marcin.
- Ile? Żged? - pytał Marcin Adnana.
- Hamsa, pies - odpowiadał Adnan, łamiąc sobie język, gdy próbował prawidłowo wymówić polskie pięć.
I wtedy rozległo się walenie w metalową bramę ogrodu. Brama była tylko przymknięta. Marcin ze strachem spojrzał w tamtą stronę. [...]
usłyszeli jeszcze jedno uderzenie, brama się otworzyła i ...........
Kto wszedł
do ogrodu? Co działo się dalej w tej bajce-niebajce?