TVN24

7:45. Wszyscy zbierają się w autobusie. Wyjątkowo nie trą oczu, nie przeciągają się i nie krzywią na każdy dźwięk. Dziś jadą zobaczyć telewizję od środka.
   
Kilka minut później autobus rusza. Po drodze do Warszawy zabieramy jeszcze kilku redaktorów Carpe Diem, a potem jedziemy prosto na Wiertniczą. Do siedziby ITI, do TVN 24.
    Przed wejściem do nowoczesnego budynku mieszczącego w sobie wiele firm zrzeszonych w ITI każdy musi przejść przez bramkę i dać się przeszukać wykrywaczem metalu – nikt nie ma możliwości zdetonować się w imię „etyki mediów”. Jeden z chłopców ma „przez przypadek” scyzoryk przy sobie – na szczęście ochrona nawet nie mrugnie na taki drobiazg. Zapewne poinformowano ich wcześniej, iż pióro to lepsza broń od ostrza, a informacja – najwyższa władza. Scyzoryk przechodzi bez problemów. Długopisów na szczęście nie zabraliśmy, zatem – wchodzimy.
    W środku wita nas uśmiechnięty młody człowiek. To Łukasz Nowodworski, który oprowadzi nas po siedzibie telewizji. Na początek szybki zastrzyk informacji – co, gdzie, jak, z kim, za ile – i już możemy iść obejrzeć reżyserkę. Od razu gwóźdź programu – inne wycieczki raczej nie są wpuszczane do studia.
    I o to jesteśmy. Nowoczesne studio - równocześnie nagrywane są dwa programy informacyjne. Każde stanowisko komputerowe jest uzbrojone w redaktora i kawę. Panuje cisza, lecz pan Łukasz informuje, iż bywa naprawdę gorąco i mamy wyjątkowe szczęście, że nie trafiliśmy na redakcyjny „młyn”.
    Przed nami po lewej stronie ściana z monitorami, na których lecą non-stop przekazy informacyjne z wszystkich możliwych agencji świata. Tak wygląda serwer, z którego pozyskuje się materiał. Po prawej -olbrzymie przeszklone studio TVN 24. Centralnie, na podeście - biurko, które widzimy w każdym wydaniu wiadomości tej stacji. Dookoła w głębi otwartej przestrzeni studia lokują się różne redakcje. Najbliżej nas – redakcja zagraniczna. Dowiadujemy się, że zatrudnia ona kilku reporterów żyjących na walizkach, to jest gotowych w ciągu dwu godzin wyruszyć w dowolne miejsce świata, w którym dzieje się coś ważnego.
    Chłoniemy każde słowo o pracy telewizji – jak to działa, jaką drogę przechodzi informacja od pozyskania do emisji na antenie, kto nagrywa, kto puszcza i jak kamera oszukuje. Wchodzimy także na piętro, by spojrzeć na to wszystko z góry. Ilość kamer, reflektorów, komputerów oraz wszelkiego innego bliżej niezidentyfikowanego sprzętu cyfrowego może przyprawić elektryków o zawrót głowy. Nam tylko zapiera dech z podziwu i wzbudza poczucie, że każde z nas po prostu musi kiedyś w takim miejscu pracować. Na piętrze mieści się też pomieszczenie, w którym odbywają się posiedzenia rady redakcji. To, które trwało, gdy tu trafiliśmy, właśnie się skończyło. Wszystko to widzimy – bo ściany, schody i sporo innych elementów w budynku zrobionych jest z grubego hartowanego szkła.
    Naocznie się przekonaliśmy, iż telewizję tworzą spokojni ludzie, zajęci, skupieni i profesjonalni. Bagaż naszej wiedzy o mediach zwiększył się o znajomość niuansów tworzenia telewizji informacyjnej. A ponadto możemy też mówić, że spotkaliśmy Justynę Pochanke idącą do pracy…    

Wycieczka odbyła się 23 stycznia 2007 r.w ramach programu grantowego Równać Szanse 2006, projekt Forum Gazetek Szkolnych realizowany w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Łochowie. Projekt finansuje Polsko-Amerykańska Fundacja Dzieci i Młodzieży.